Massage in 1998

Massage hoe het toen was, in het kamertje van de fysiotherapeut.

De ruimte was altijd praktisch. Soms koud, en er waren spiegels. De ligbank kon bij het hoofdeind naar beneden. Voor velen wel zo lekker voor de nek. Maar het gat voor de neus zat zo hoog ten opzichte van het scharnier, dat je nek in strekking bleef en je thorax extra buiging mocht. Massage van de nek en schouders deden we in zittende positie, het voorhoofd op een hard enkelkussen, en de armen ernaast gelegen. En de bank, zeker niet zacht. Mensen kwamen om beter te worden, niet om te genieten.

En we kletsten wat af, over van alles. Na een kwartier zat het erop, de massage dan. En deze was doorgaans stevig. Ontspanning werd 'benoemd' door me, alsof je dat gewoon moest doen, vooral zelf. Een warmteplak erop en desnoods een beetje oefenen ter bevordering van een ontspannen houding. Schouders laag houden enzovoorts. Een van de schaarse methoden die we toepasten was 'je bewust worden van je lichaamsdelen'. Handen, voeten, benen, je moest het allemaal voelen door er aan te denken. De kunst van ontspanning lag eigenlijk in handen van je eigen verstand en gespecialiseerde fysiotherapeuten; Met name de haptonomie had hierin aanzien.

Er is een hele hoop veranderd. Dat weet jij als lezer natuurlijk ook. De wereld van de masseur heeft toch echter één ding al lang geleden heel goed begrepen: Herstel van je lichaam en liefde voor je lichaam worden uitgelokt door het totale gemak waarmee je mag liggen op een lekkere bank. Waarbij de tijd er gewoon is om door die eerste laag van geremdheid en afweer te gaan (meestal duurt dit 20 minuten voordat een persoon echt lekker op zijn gemak ligt). Massage waarbij je het lekker mag vinden wat je voelt, en waarbij je eens echt voelt wat je lijf te bieden heeft. Misschien net het laatste zetje waardoor je wel gaat ontspannen.

Ik vind massage een hele volwaardige behandeling, dat mag hopelijk duidelijk zijn.

Fijne dag,

Charlie