Dankbaar voor Duivendrecht

6 jaar in Duivendrecht en het zoveelste rondje busbaan. Deze wandelingen zijn opzich niets bijzonders. Tenzij ik beschrijf waarom ik hier zo graag wandel. Het is namelijk zo, in Duivendrecht gebeurt er nooit iets. Elke wandeling, elke fietstocht over de Rijksstraatweg, is altijd dezelfde. En dat is allemaal heel geruststellend. Mijn hoofd heeft hier volledig kunnen herstellen en mijn gevoel heeft kunnen floreren.

Als ik naloop wat ik heb verwerkt in Duivendrecht, zwervend over de busbanen en weilanden in de buurt...  Huwelijksmislukking, verliefdheden, vernederingen, verdriet (en geluk), angsten, spirituele zin, en onzin, gesprekken met mezelf of met gefantaseerden...ik wandel hier wat af. Liefst in het donker als ik mezelf alleen waan. Dan loop ik langs de boerderij en schijnt de maan met me mee. De schapen reageren op mijn komst (ik ben geen schapenfan maar toch lief). De ster die de maan altijd vergezelt. Heel soms geeft de natuur een cadeautje weg. Meestal niet hoor, alles is hier in principe status quo.

Mijn grote voorkeur heeft het centrale orgaan, de Plus, met zijn vaste cassieres, die je herkennen vanaf het begin, maar pas een praatje met je maken als je er heel vaak komt. Duivendrecht, waar je je geschikte partner niet zal vinden, maar wel je ideale buurvrouw. Dan loop ik op de paradestraat de Rijksstraatweg met de dierenarts die mijn hamster sms-te, fantaseer ik dat ik een chaperone ben die gestorvenen van de ene naar de andere kant brengt, kom ik een statushouder (voorheen vluchteling) tegen die, net als ik, loopt om te verwerken. Hij verwerkt het gemis van zijn familie, hoopt op een snelle hereniging (die echt wel komen gaat). Ik ken hem, en met hem velen, die hier in Duivendrecht wandelend en twijfelend aan hun keuze om naar Nederland te vluchten, wachten op hun gezin.

Hier is geen beleven, Duivendrecht is verwerken. De ideale plek na toestanden. Je kunt je helemaal suflopen en nog niemand die het opvalt. Hier kom je pas echt in contact met jezelf. Je moet wel, met wie anders? Ik ben een stadsontvluchter en geen echte. Mijn ode is dan ook aan de Duivendrechter, die het mogelijk maakt om een dergelijke rust te creeren, te midden van de Arena, Amsterdam Oost en Diemen. Gescheiden door een begraafplaats, wat zou kunnen verklaren...Die mij de kans gaf een praktijk op te richten waarin ik de taal van het lichaam leerde kennen.

Het constante niets, waarmee zeker niet minder. Met een kleine handreiking naar een medebewoonster die daar ook zo over dacht, totdat iemand uit de lucht voor haar neerviel... heel soms gebeurt er toch iets.

Dank je wel Duivendrecht, voor 6 jaar verwerking, ontwikkeling en bloei.

Fijne dag,

Charlie